Pasfoto


Het paspoort was al een tijdje verlopen en zelf had ik ook al een beetje een verlopen gevoel.
Tijd voor vakantie dus, en een nieuw paspoort. En dus een nieuwe pasfoto.
Hachelijk moment waarop je geconfronteerd wordt met het verval dat sinds de vorige foto heeft gewoekerd. 5 jaar kan een behoorlijk verschil maken.
Stap binnen bij de fotograaf en wacht op mijn beurt tussen de portretten, bruidsreportages en kunstig geposeerde familiefoto’s. Als het echt zo is dat het nemen van een foto je ziel rooft dan is het hier behoorlijk zielig. Dat zou de verkrampte glimlachen verklaren waarvan het lijkt of er een speciaal gadget met elastiekjes en haakjes in de mondhoeken aan te pas is gekomen.
Dan ben ik aan de beurt, en de jonge fotografisch medewerker kijkt me vragend aan: “Meneer?”
“Ik kom voor een fotoshoot.“  Hij glimlacht en ik neem plaats op het schavot terwijl hij zijn wapen op me richt. “De bril moet af” Ja, dan zie ik er helemaal niet meer uit, maar dat is voor het paspoort kennelijk noodzakelijk. Ik zou me kunnen vermommen tenslotte, met een heel andere bril en dan illegaal iemand anders zijn. En dat is natuurlijk ongewenst. Hoewel ik vaak genoeg wenste dat ik iemand anders was. Maar ongewenst wil je natuurlijk niet zijn. “Ja even deze kant op kijken” Hij heeft het nog net niet over een vogeltje. “Flits””Filts” Twee voltreffers kennelijk want hij bekijkt zijn scherm tevreden. Keert het naar me toe ter goedkeuring en daar zie ik een beroerde versie van mezelf: een zielloos brilloos wassen beeld met half dicht geknepen ogen.  Zo iemand die je er bij elke grens uitpikt. ”Ja prima hoor…”  Geen illusie dat het nog beter wordt bij een nieuwe poging.
“Zal ik ook nog een mooie foto maken?” Daar gloort hoop! Een mooie foto! Met bril! “Flits”
En verdomd, die kan er mee door. Een glimlachende man met wijkende haarlijn die best aardig kijkt en niet al te zielig. En dat zonder haakjes en elastiekjes.
Het verval valt mee.